با تو بودن

من و اوای گرمت را شنودن

بدین اوا  غم  دل را  زدودن

                                                   از اول کار  من دلدادگی بود

                                                   ولیکن شیوه ی تو دل ربودن

گرفت از من مجال دیده بستن

همه شب بر خیالت در گشودن

                                                   قرار عمر  من بر کاستن بود

                                                   تو را بر لطف و زیبایی فزودن

غم  شیرین  دوری  بر  من اموخت

سخن گفتن ، غزل خواندن ، سرودن

                                                   من و شبهای  غربت  تا سحرگاه

                                                   چو شمعی گریه کردن، نا غنودن

                                چه خوش باشد غم دل با تو گفتن

                                وزان  خوشتر ،  امید  با  تو  بودن

                                                    

                                                     6l3kdpl.jpg

/ 2 نظر / 15 بازدید
مهتاب

اتفاقی به وبلاگتون سر زدم شعر ها ونوشته هات رو خوندم جالب بود موفق باشيد شب بخير

علی

سلام نیلوفر خانم شعر بسیار زيبايی بود راستی شاعرش خودتون هستيد اگر نه اسم شاعر ؟