فارغ از بود و نبود همه عالم بودن                                    گوی امید ز چوگان زمان بربودن

روز و شب مست و غزلخوان و صراحی در دست               بر در میکده ی شوق ، قدح پیمودن

واقف سر ازل گشتن و از چنگ خیال                               نغمه ی زهره و اوای ملک بشنودن

زل خاک به افلاک قدم بنهادن                                         بر حریم حرم سر خدا سر سودن

ایت دلبری و غایت مقصود شدن                                     روی چون اینه بر اهل جنون بنمودن

مایه بر چشم فسونکار زدن ، دل بردن                             هر زمان بر صف مجنون صفتان افزودن

اهوی دیده به دام نگهی افکندن                                     در بتخانه ی دل بر همگان بگشودن

یا چو مریم نفس قدس چشیدن وانگاه                          گنج سان کنج نهان از همه خلق اسودن

یکدم ار دولت دیدار توام دست دهد                                میزان اینهمه را بر دگران بخشودن

/ 1 نظر / 2 بازدید
شاهين

سلام : وبلاگ قشنگي داريد - شعر زيبايي هم نوشته بوديد - موفق باشيد .