دوستی
ساعت ٩:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

دل من دیر زمانیست که میپندارد :

دوستی نیز گلی ست

مثل نیلوفر و ناز

ساقه ی ترد ظریفی دارد

بی گمان سنگدل است انکه روا می دارد

جان این ساقه ی نازک را

                                              دانسته

                                                               بیازارد !

در زمینی که ضمیر من و توست

از نخستین دیدار

هر سخن ، هر رفتار

دانه هایی ست که می افشانیم

برگ و باری ست که می رو یا نیم

اب و خورشید  و نسیمش مهر است

گر بدانگونه که بایست به بار اید

زندگی را به دل انگیز ترین چهره بیاراید

انچنان با تو در امیزد این روح لطیف

که تمنای وجودت همه او باشد و بس

بی نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته است

تا در ان دوست نباشد همه درها بسته است

در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت

اب خورشید و نسیمش را از مایه ی جان

خرج می باید کرد

رنج می باید برد

دوست می باید داشت !

با نگاهی که در ان شوق بر ارد فریاد

با سلامی که در ان نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دلهامان را

                            مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به مهر

بسرائیم به اواز بلند

شادی روی تو !

                            ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه

              عطر افشان

                                     گلباران باد.


کلمات کلیدی:
 
 
 
 
بهترین کدهای جاوا و قالب رایگان