ساحل ، حضور ما را می خواند

دریا ، سرود شاد علف ها را

در جشــن شادمانه ی دریا

ای کـــاش آب بـــــودم...

چشم هایت را که مهربان تر کنی


لب هایت را که با لبخند ارایش کنی!


و ذهنت را از کینه خالی کنی،


سال خود به خود تحویل می شود

بهارت پر از شادی ای دوست

بنویسید به دیوار سکوت:

«عشق سرمایه ی هر انسان است»

بنشانید به لب حرف قشنگ ...

حرف بد وسوسه ی شیطان است ...

و بدانید که فردا دیر است ،،،

و اگر غصه بیاید امروز

 تا همیشه دلتان درگیر است ...

پس بسازید رهی را

که کنون تا به ابد سوی صداقت برود ...

و بکارید به هر خانه گلی ،،،

که فقط بوی « محبت » بدهد..

انجماد این روزها مزمن پنهانی ست

که رفتـه رفتـه فراگیــر می شود

دلهای زمستانی را کاش خورشیدی...

باران بیاید یا نیاید ،

تو باشی یا نباشی ،

خاطرت باشد یا نباشد ،

من خیس از یاد توام ..

غلط است این تفکر که بپنداریم

زندگی می گذرد

بپذیریم عزیز ؛

زندگی می ماند ؛

من و تو می گذریم.....!

مهرورزان زمان های کهن، هرگز از خویش نگفتند سخن

که در آنجا که" تو" یی

بر نیاید دگر آواز از "من"!

ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد

هر چه میل دل دوست،

بپذیریم به جان،

هر چه جز میل دل او ،

بسپاریم به باد!

به یاد چشمهای تو پلک میزنم ثانیه ها را

و با صدای آب پیوند میدهم تپش های قلب مهربانت را

همچنان که نوای باد میان سبزیِ برگها میپیچد
 
طنین صدای تو ساز دل را کوک میکند،

و در پس ابرهای سپید

در آبیِ آسمان خیال

یاد توست کاین چنین

،حجم خاطره را نقش می زند

کجاست گرمای پر مهرِ دستانِ نوازشگرت

تا که

یک به یک

بند به بند

سلول به سلول

 بوسه زنم

 سر انگشتان لطیفش را؟!!

 چشمِ سر که میبندم

چشم دل ستاره های آسمانش را

در انعکاسِ آرامشِ روحِ تو به رقص در می آورد...

در این تیره شام ‍‍ژرف

بالشی سکرآورتر ازکوهِ شانه هایت سراغ داری؟

یا که لالایی موزون تر از آهنگ نفسهای نسیم وارت؟

حال که همچو باران
 
یادِ شیرین ِ احساس ِ خوبِ با تـــــــــو بودن را
 
پشتِ سبزترین پنجره ی باغ ِ بهار

ضرب گرفته ام

به آییــــــــن مهـــــــر

بخوان
 
به گوش قاصدکان

ترانه ی صبر...

یک نفس یاد خدا،

 یک سبد خاطر آسوده و شاد،

 یک بغل شبنم آرامش صبح،

یک هزار آینه از جنس دعا،

همه تقدیم شما

سالی پر از خوشی و سلامتی براتون آرزو دارم.